ο Άτλας

Σήμερα, κάτω απο τον όμορφο χειμωνιάτικο ήλιο, είδα τον Άτλα να κρατάει τη γή πάνω απο το κεφάλι του. Είναι χρυσός, έχει μακριά μαλλιά, ρυτίδες στο μέτωπο. Το πρόσωπό του είναι πολύ όμορφο. Τα μάτια του κλειστά. Στέκομαι για να τον δώ να αλλάζει στάση επάνω στο μικρό χρυσό βάθρο. Επιτέλους! Οι κινήσεις του είναι αργές και σταθερές, σαν την αιωνιοτητα που κρατάει πάνω στην πλατη του. Ξαφνικά ανοίγει τα μάτια του, γυρίζει τις ίριδές του προς τη μεριά μου, μου κλείνει το ένα μάτι, και κλείνοντας και το άλλο συνεχίζει την σιωπηλή ερμηνεία του.